وجه مقبول نبودن اقرار بنده و لو با تصديق مولى شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : گفته شد در صورتى كه بنده اقرار بقتل نمايد و مولايش او را تصديق كند اقرب آن است كه اقرار نافذ بوده و قتل ثابت ميگردد . از تعبير به كلمه [ اقرب ] اينطور استفاده مىشود احتمال عدم قبول نيز بوده و بسا ممكن است برخى نيز به آن قائل باشند و وجه اين احتمال آنست كه : بنده همچون صبى و مجنون بطور كلّى مسلوب الاهليّة بوده و شايستگى براى اقرار ندارد زيرا وصف عبوديت همچون دو صفت صباوت و جنون مانع از نفوذ اقرار مىگردد و بدين ترتيب عبارتش در باب اقرار كلا عبارة به حساب مىآيد . مضافا به اينكه مولى در خون و نفس عبد تعلّق و ارتباطى ندارد تا با تصديق وى مانع از نفوذ اقرار بر طرف باشد فلذا مولى نمىتواند او را مجروح نموده يا عضوى از اعضايش را قطع نمايد ، در نتيجه بايد بگوئيم : اقرار عبد به قتل مطلقا مقبول نيست اگرچه مولا او را تصديق بنمايد لازم بتذكّر است ك در اين حكم فرقى نيست بين اينكه مملوك قن بوده يا مدبّر و ام ولد و مكاتب باشد و لو در مكاتب جزئى از آن آزاد گشته و اجمالا به احراز ملحق شده باشد همانطورى كه مطلق عبد مبعّض اينحكم را دارد . بنابراين كسانى كه اقرار مملوك با تصديق مولى را نافذ دانسته در